ey sevgili…

Nasıl da unutmuşuz seni, nasıl da adını anmaz olmuşuz

Gönlümüze senin aşkından başka aşkları nasıl da kondurmuşuz.

Nasıl da gözlerimizi kapatmışız, fani dünyanın kap kara perdesiyle

Kapatıp kilitlemişiz kalplerimizi fani çıkarların hevesiyle

Kapkaranlık benliğimize kapılıp boşlukta kalmışız öylece

 

Sevgili arar olduk, sevgilimizin ismini bir köşede bırakarak.

Hıçkırıklara boğulduk, gözyaşlarımızı döktük gecelerce

Ağladık, bizim için köz pınarlarını kurutan sevgiliyi unutarak.

Hayallerimiz, hayal olmaktan çıkmış, neler istiyor bu nefis.

Düşler kurduk, bizim için ümmeti diyen sevgiliyi katmadan.

 

Nasıl da övmüştün bizi, nasıl da anlatmıştın hepimizi.

Kardeşlerim demiştin, tebessümünle bizi ihya etmiştin.

Peki biz, biz ihya edebildik mi seni?

Adını yüceltebildik mi? Adını anmaya korkan dilimizle.

Sıcaklığını hissetrebildik mi? Buz kesmiş çehremizle.

 

Biz seni unuttuk, ismin sadece tablo içlerinde.

Adını anmaz olduk, ismin anılır sessizce köşelerde.

Fakat; sen unutmadın bizi, sen bırakmadın bizi.

Pisliğe bulanmış dilerimizle senden özür diliyoruz ey sevgili.

Tökezlemiş, bataklığa batmış bizleri kabul eder misin? ey sevgili…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s